Toen ik in 1992 mijn ruimte voor de kweek van discus uitbreidde, besloot ik mijn eerste reis te maken naar de landen waar de kweek van deze prachtige vissen het meest verbreid is. Zo werd Azië de gekozen bestemming, met Thailand, Maleisië en Singapore als uitverkoren landen. Ik herinner me dat ik toen sprak met een van de grote Maleisische kwekers, Tommy Ng, met het doel enkele van zijn vissen te importeren om nieuw bloed in mijn koppels te brengen. Het grootste deel van mijn vissen was van Europese, Duitse oorsprong. Tommy was een fantastische gids en nam me twee maanden lang mee om de grootste en meest gerenommeerde Aziatische kwekers te leren kennen. Ook al sprak hij weinig Engels, Tommy liet me veel van de methoden begrijpen die worden gebruikt om vissen te kweken en toonde me de nieuwste kleuren die in de afgelopen jaren uit diverse kruisingen waren verkregen. Terwijl de kwaliteit van de Aziatische vissen destijds onder sommige kwekers een veelbesproken onderwerp was, leerde ik de echte werkelijkheid ter plaatse kennen. Natuurlijk zijn er in Azië uitstekende vissen en vreselijke vissen. Vanzelfsprekend waren de minder goede degene die destijds werden geëxporteerd. Vissen met een weinig ronde vorm en zwakke kleuren. Ik kon zo tientallen vissen uitkiezen die me later bereikten van verschillende kwekers die ik bezocht en met wie ik tot op de dag van vandaag een vriendschap onderhoud. Veel kwekers probeerden op de een of andere manier hun kweekgeheimen niet prijs te geven. Ik herinner me een voorval over de sterkte van de beluchting in de aquaria van de koppels. Op de eerste bezoekdag merkte ik dat de luchtbellen van de beluchting heel zwak waren, gemiddeld één luchtbel per twee seconden. Toen ik dat opmerkte, sprak ik de kweker erop aan en vroeg of het normaal was dat de pomp die aquaria zo weinig beluchtte. Onmiddellijk verhoogde de Thaise kweker de beluchting en bedankte hij me omdat ik zo oplettend was. We praatten verder terwijl we de tientallen meters van de gang met koppelaquaria afliepen. De volgende dag, omdat sommige vissen me bijgebleven waren, gingen we terug! Toen ik de aquaria naderde waar de beluchting eerder was verhoogd, was die weer zoals voorheen: elke 2 seconden verscheen er een luchtbel. Toen ik mijn vriend Tommy ernaar vroeg, lachte hij en haalde zijn schouders op... teken dat hij op dat moment niets kon onthullen of zeggen. Al in de auto zei Tommy met zijn Maleise accent en een soms moeilijk te verstaan Engels tegen me: "Vriend, geloof vooral niet wat ze je vertellen, en zeker niet wat je ziet! Hier zijn de geheimen talrijk en niemand wil iemand iets uitleggen; indien mogelijk proberen ze je zelfs te bedriegen." Uiteraard moet de beluchting in een aquarium met larven van maar een paar uur oud zo laag mogelijk zijn, om te voorkomen dat ze zich verspreiden of uit de plek springen waar ze geboren zijn.
Een van de bekendste namen in de discuswereld, Bernard Degen . Voormalig Duits discuskweker, hij wordt beschouwd als de grootste uitgever van boeken over discus. Een vaste verschijning op de grote wereldevenementen, waar ik hem gewoonlijk ontmoet. Met zijn sympathie en zijn heel eigen manier van zijn in deze wereld is hij waarschijnlijk de beste ambassadeur van de Wereld van de Discus. Hij verkocht al zijn vissen, koppels en installaties en wijdde zich alleen nog aan boeken over dieren, via een uitgeverij met zijn naam, Degen.
Een van de grootste discusonderzoekers, mijn vriend Didier Undergrasser . Naar mijn mening schreef hij het beste boek ooit over discusziekten, "Discus Health". In 1999 was het een eer en een enorme voldoening om door de Clube Português de Aquariofilia te worden uitgenodigd om te spreken in het tweede deel, na Didier Undergrasser.
Mike Tah (discuskweker), een van mijn beste vrienden in Singapore . Ik trok enkele dagen op met degene die destijds de kweker met de beste vissen qua vorm en kleur in Singapore was. Ik ontmoette hem opnieuw op nog enkele internationale tentoonstellingen; zijn vissen waren gewoonweg goddelijk. Ik herinner me dat ik de eerste Samarah-discus op zijn kwekerij zag. 
Discuskwekerij in Thailand, een van de vele houten constructies met externe leidingen. Het waren honderden viskwekerijen die ik in Thailand vond, altijd gekoppeld aan orchideeën, een plant waarvan ik een grote fan ben.
Amazon Fish Farm in Maleisië, van mijn vriend Ng. Ik zal nooit de fantastische momenten vergeten die hij me bezorgde in zijn land Maleisië, en de goede vissen die hij rechtstreeks naar mijn installaties exporteerde. Het Aziatische bloed draagt jouw handtekening in de vissen die ik gedurende meerdere jaren heb gekweekt.
Discuskwekerij in Duitsland. Aquaria van 70 liter voor elk koppel, aquaria van 200 liter voor meer dan 50 discus... constante toevoer en afvoer van vers water!!! Waarschijnlijk een van de grootste discuskwekers ter wereld.
Op mijn eerste reis door Azië herinner ik me een van de grootste kwekers van die tijd, Chan uit Singapore. Toen ik een immens magazijn binnenkwam, vielen me vooral de heel vuile aquaria op, vol algen veroorzaakt door fosfaten en door direct licht op de bakken met discus. Toen ik vroeg waarom er zoveel algen waren en of dat goed of slecht was voor de discus, zei de gerenommeerde kweker tegen me: "dat is het geheim van de groei van deze vissen"!! Nou, in werkelijkheid was het gewoon vuil, want de discus aten die algen niet eens. Ik herinner me dat Chan me de eerste albino maanvissen (met rode ogen) liet zien, helemaal wit, en volgens hem de eerste ter Wereld! Maar ik vond niet alleen "leugens" in de gesprekken met Aziatische discuskwekers. Sommigen probeerden uit te leggen hoe ze hun vissen kweekten en hoe ze koppels onderscheidden, elk met zijn eigen theorie! Op deze reizen herinnerde ik me altijd dat het leren de moeite waard was! Ik legde veel kilometers af met de auto op zoek naar kwekers verspreid over Maleisië. Ik bezocht veel grote en kleine discuskwekers tijdens autoritten door het noorden en zuiden van Maleisië, altijd vergezeld van mijn vriend Tommy. Hoewel hij een van de grote kwekers van zijn land was, waren zijn nederigheid en zijn wil om alles uit te leggen onuitputtelijk. Het opvallende feit was destijds ongetwijfeld het kwaliteitsverschil tussen de exportvissen en de gekoppelde vissen. De meeste vissen die een koppel vormden waren rond, met sterke kleuren en goed rode ogen. In wezen was het een selectie van de beste vissen die al op de kwekerijen waren gekweekt en achtereenvolgens van generatie op generatie werden doorgegeven. De slechtste, weinig ronde, die Tommy "banana splits" noemde, werden naar het buitenland verkocht. Dat waren vissen van hetzelfde bloed, uit kruisingen tussen broers en zussen en met inteeltproblemen. Zo werd de selectie al gedaan met vissen van 7-8cm, waarbij je de toekomstige vorm van de vis al kon opmerken. De realiteit van de Aziatische kwekers is dat ze duizenden discus tegen een zeer lage prijs konden kweken, want elektriciteit was nooit een kostenpost doordat de buitentemperaturen boven de 30º lagen, het water uit boorputten kwam en van goede kwaliteit was, en arbeid en grond ongelooflijk goedkoop waren. Ik kan spreken over zeer grote, uitstekend benutte ruimtes qua bakken, zowel buiten de magazijnen als uiteraard binnen. Helaas is de kwaliteit bij discus, en in dit geval nog heel reëel in deze Aziatische landen, laag en uiteraard ook de prijs. De meeste kwekers voerden hun vissen met watervlooien die waren gekweekt met de mest van koeien en ossen; stel je de hoeveelheid parasieten, bacteriën enz. voor waarmee deze vissen samenleefden. Nogmaals, ik wil hiermee de Aziatische kwekers geenszins in diskrediet brengen, want zoals overal zijn er de goede en eerlijke en de slechte en oplichters. Overigens kwamen veel van mijn eerste vissen uit deze herkomsten, maar ik zorgde er ook voor hun herkomst te kennen, uiteraard ter plaatse, door te kiezen en te zien in welke omstandigheden ze werden gekweekt en gehouden. Misschien heb ik daarom nooit ziekten gehad zoals de "pest" die destijds duizenden vissen in Azië doodde.
Een van de grootste kwekers in Duitsland, die een van zijn discusaquaria voerde, bekende destijds dat hij meer dan een miljoen discus per maand "maakte" en 800 koppels had die kweekten. We hebben het over een "discus"-industrie!!!
Dit was een van de vele batterijen gebouwd van hout en geplaatst in een gebouw op de 3e verdieping. Een van de vele structuren die de kweker vond om zijn vissen onder te brengen, want gemiddeld haalde hij meer dan 350.000 discus per maand uit. Hij had 3 grote magazijnen en een gebouw (foto) waar alleen opgroeiende vissen zaten. 
Een van de vele maaltijden in Maleisië. In dit geval waren de borden bananenbladeren. Weer een kweker die de maaltijd vergezelde en indrukken uitwisselde over de Aziatische Wereld van de Discus .
Van de kwekers die ik de afgelopen jaren heb bezocht, zal ik Colle in Duitsland nooit vergeten. Misschien door de investering in zijn installaties en het professionalisme dat hij toonde in de talloze contacten. Het grootste deel van zijn vissen was gekocht van de beroemde Degen! Qua "industrie" op Europees niveau hebben we Jorg Stendker. Hij produceert miljoenen vissen per jaar en exporteert naar de hele wereld. Helaas richt hij zich op weinig soorten en hanteert hij lage prijzen ten opzichte van de Europese markt, maar nog ver van de Aziatische. Vissen van goed formaat, voortdurend vernieuwd met bloed van wilde vissen, gekruist met hybriden. Uit mijn ervaring bij het bezoek aan zijn installaties, waartoe weinigen toegang hebben gehad, met osmosefiltratie vanwege de sterke hardheid van het water in de regio waar hij woont en voeding meerdere keren per dag op basis van sterk eiwitrijk rundvleeshart, weet hij de vissen in een uitstekend tempo te laten groeien. Hij worstelt met enkele gyrodactylusproblemen door de hoge concentraties vissen per aquarium, die dan bij de export aan het licht komen. In elk geval is hij een van de vooraanstaande namen onder de kwekers wereldwijd. Hij won in 2004 talloze trofeeën en heeft uitstekende exemplaren, sommige van meer dan 24 cm. Zijn vissen worden op alle markten verkocht: Amerikaanse, Japanse, Europese, enz. Hij is waarschijnlijk een van de grootste kwekers ter Wereld en ongetwijfeld de grootste van Europa.
Er zijn veel kwekers verspreid over Europa en na er enkele te hebben bezocht, ben ik van mening dat ze ongetwijfeld de beste kwaliteit vissen hebben qua vorm. Qua kleur zijn de Aziaten uniek. De opeenvolgende kruisingen tussen verschillende kleuren brengen zogenaamde... vreemde vissen voort! Jarenlang heb ik altijd geprobeerd vissen van dezelfde kleur te kruisen. Ik herinner me dat ik enkele "knoeiwerkjes" maakte, zoals mijn vriend Fernando Ferreira zei, en er heel... vreemde vissen uitkwamen!!
Brazilië... Fortaleza, waar ik 2 jaar heb gewerkt. De constructie op de foto is ongeveer 10 jaar oud, maar technologisch nog actueel. Een bedrijf dat alleen zoutwater exporteert en waar ik werkte met een gemeenschappelijk doel: de export van discus ontwikkelen. In dit bedrijf werd bij mijn aankomst in 2005 een constructie uitsluitend met zoet water opgezet voor de Amazone-discus. Een samenwerking met Hudson Crizanto, een Braziliaan, die in 2007 eindigde.
Tijdens een van de bezoeken aan enkele kwekers in het Braziliaanse Noordoosten vond ik enkele discuskwekers. Deze kleine constructie is daar een voorbeeld van. Helaas zijn de kennis en de fokdieren van de gevonden koppels geenszins de meest gewenste. De natuurlijke omstandigheden zijn er: goed water voor discus, hoge buitentemperatuur, altijd boven de 28º...
Een constructie van enige omvang vond ik ook in Brazilië, maar alleen met fokdieren van Afrikaanse cichliden, naast levendbarenden zoals zwaarddragers en guppy's. Een beeld dat me deed denken aan de grote Aziatische kwekers. In alles heeft Brazilië de voorwaarden om met hen te concurreren in de export van siervissen, maar het gebrek aan organisatie en de talloze Braziliaanse economische en structurele problemen vertragen de groei van dit land sterk, in dit geval de export in grote hoeveelheden van in gevangenschap gekweekte tropische vissen.
